Select Your Style

Choose View Style

  • Full
  • Boxed

Choose Colour style

  • skyblue
  • green
  • blue
  • coral
  • cyan
  • eggplant
  • pink
  • slateblue
  • gold
  • red

Μελέτη και Συστάσεις τρόπου ζωής για την πρόληψη και τη διαχείριση του μεταβολικού συνδρόμου

Διεθνής ομάδα με περισσότερους από 36 φημισμένους επιστήμονες από όλον τον κόσμο δημοσίευσαν στο έγκριτο περιοδικό Nutrition Reviews μια σημαντική μελέτη και συστάσεις για την διαχείριση του μεταβολικού συνδρόμου (Pablo Pe´rez-Martınez, Dimitri P. Mikhailidis και συνεργάτες).

Όπως περιγράφουν οι Pablo Pe´rez-Mart ınez, Dimitri P. Mikhailidis και συνεργάτες «Το μεταβολικό σύνδρομο (MetS) περιλαμβάνει χαρακτηριστικά που ποικίλλουν ανάλογα με τον ορισμό που χρησιμοποιείται. Επιπλέον, υπάρχει ένας συνδυασμός των συνδεδεμένων παραγόντων που μπορεί να επηρεαστεί από υπερκατανάλωση τροφής και την καθιστική ζωή. Το MetS αντιπροσωπεύει μια κοινή κλινική κατάσταση σε χώρες όπου επικρατούν η παχυσαρκία και τα λεγόμενα δυτικά (ανθυγιεινά) διατροφικά πρότυπα(1)».

Τονίζουν οι επιστήμονες δε ότι, «Σε στενή σχέση με την αυξανόμενη επιδημία παχυσαρκίας, ο επιπολασμός του MetS αυξάνεται επίσης αντίστοιχα και παίρνει  διαστάσεις επιδημίας, γεγονός που συνεπάγεται σημαντικό κόστος της υγειονομικής περίθαλψης. Η σημασία του MetS ενέχει τον σχετικό κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου (CV) (CVD) και διαβήτη τύπου 2 (T2DM), καθώς και άλλες επιβλαβείς καταστάσεις όπως η μη αλκοολική λιπώδης ηπατική νόσος».

Όπως επισημαίνουν οι Pablo Pe´rez-Mart ınez, Dimitri P. Mikhailidis και συνεργάτες της διεθνούς αυτής μελέτης, «Επί του παρόντος, δεν υπάρχει αποτελεσματική προληπτική προσέγγιση πέρα από τον τρόπο ζωής με βάση τις παρεμβάσεις που αποσκοπούν στην ομαλοποίηση του σωματικού βάρους και την επίτευξη και διατήρηση του καρδιο-μεταβολικού ελέγχου, συμπεριλαμβανομένων των επιπέδων των λιπιδίων, γλυκόζη του αίματος, και της αρτηριακής πίεσης (BP). Από διατροφική άποψη, τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι ορισμένα θρεπτικά συστατικά, τρόφιμα και διατροφικά πρότυπα έχουν ευεργετικά αποτελέσματα στο MetS και έχουν ως αποτέλεσμα τη βελτίωση των μεταβολικών προφίλ τόσο στην παρουσία είτε στην απουσία απώλειας βάρους, αλλά δεν υπάρχει οριστική συμφωνία για το ποια διατροφική προσέγγιση είναι η καλύτερη (1–3). Έτσι, ο στόχος της μελέτης, είναι να επικαιροποιήσει και να εστιάσει την τρέχουσα σκέψη σχετικά με το ρόλο των συστάσεων τρόπου ζωής για τη διαχείριση του MetS».

Τι είναι το μεταβολικό σύνδρομο (MetS);

Οι Pablo Pe´rez-Mart ınez, Dimitri P. Mikhailidis και συνεργάτες περιγράφουν αναλυτικά με όλες τις σχετικές αναφορές, τι είναι το μεταβολικό σύνδρομο: «Ελλείψει ενιαίου ορισμού, έχουν προταθεί αρκετοί στενά συνδεδεμένοι αλλά μεμονωμένοι ορισμοί για το MetS. Το 2001, η ομάδα θεραπείας ενηλίκων του Εθνικού Εκπαιδευτικού Προγράμματος Χοληστερόλης III όρισε το MetS ως 3 από τους ακόλουθους παράγοντες κινδύνου που εμφανίζονται μαζί: κοιλιακή παχυσαρκία, αθηρογενή δυλιπιδαιμία, υπέρταση και αντίσταση στην ινσουλίνη (5). Η Διεθνής Ομοσπονδία Διαβήτη όρισε το MetS επιπλέον των 2 από τα ακόλουθα: αυξημένα επίπεδα τριγλυκεριδίων (TG), χαμηλά επίπεδα λιποπρωτεϊνών υψηλής πυκνότητας (HDL-C), υπέρταση και αυξημένη γλυκόζη πλάσματος νηστείας(6). Η Αμερικανική Ένωση Διαβήτη σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση για τη Μελέτη του Διαβήτη δήλωσε ότι δεν υπήρχε ανάγκη για τον όρο MetS, επειδή όλοι οι σχετικοί παράγοντες της αντιμετωπίζονται μεμονωμένα μόλις διαγνωστεί(7). Η συζήτηση σχετικά με τη χρήση του όρου MetS συνεχίζεται, όπως σημειώνεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας(8). Αυτό που δεν αμφισβητείται, είναι ότι οι παράγοντες στους οποίους βασίζεται το MetS αυξάνονται παγκοσμίως. Το 2005, η Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία/Εθνικό Ινστιτούτο Καρδιάς, Πνευμόνων και Αίματος πρότεινε επίσης κριτήρια για τη διάγνωση του MetS(9).

Τέλος, το 2009, έγινε προσπάθεια συνένωσης των υφιστάμενων ορισμών(10). Αυτός ο ολοκληρωμένος ορισμός του MetS αποδίδει ίδια επίπεδα σπουδαιότητας σε όλες τις παραμέτρους του· κοιλιακή παχυσαρκία, όπως μετράτε από την περιφέρεια της μέσης (WC), αυξημένα τριγλυκερίδια (TGs), χαμηλή HDL-C, αυξημένα BP, και αυξημένα γλυκόζη νηστείας(11).

Ο επιπολασμός του MetS έχει αυξηθεί με την πάροδο του χρόνου και τώρα φθάνει σε διαστάσεις επιδημίας. Στις δυτικές χώρες, ο εκτιμώμενος επιπολασμός του MetS είναι περίπου το ένα πέμπτο του ενήλικου πληθυσμού, και αυτό αυξάνεται με την ηλικία(11).0 Ωστόσο, ο επιπολασμός του MetS εξαρτάται από τον πληθυσμό που μελετήθηκε, την ηλικία, το φύλο, τη φυλή και την εθνικότητα, καθώς και από τον ορισμό που χρησιμοποιείται.

Κρασί, κατανάλωση αλκοόλ και Μεταβολικό Σύνδρομο

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης που δημοσιεύθηκε από τους Knott CS και συνεργάτες, «Η υψηλή κατανάλωση αλκοόλ έχει συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο θανάτου από διάφορες παθήσεις, συμπεριλαμβανομένης της κίρρωσης του ήπατος, της χρόνιας παγκρεατίτιδας, της υπέρτασης, της καρδιομυοπάθειας, ορισμένων καρκίνων, τραυματισμών και βίας(12)».

Όπως περιγράφουν οι Corrao G και συνεργάτες, «Ωστόσο, τα αποτελέσματα αρκετών μελετών δείχνουν σημαντική μείωση του κινδύνου καρδιαγγειακών επεισοδίων και θνησιμότητας από ελαφρά/μέτρια πρόσληψη αλκοολούχων ποτών(13). Σε ότι αφορά το MetS οι Slagter SN και συνεργάτες αναλύουν ότι, «αρκετές μελέτες έχουν βρει συσχέτιση μεταξύ της κατανάλωσης αλκοόλ και του επιπολασμού του MetS και των περισσότερων συστατικών του(14)».

Οι μελέτες των Schroder H και συνεργατών, Whitfield JB και συνεργατών, Taylor B και συνεργατών και Koppes LL και συνεργατών καταλήγουν ότι, «Αν και η κατανάλωση αλκοόλ συσχετίζεται θετικά με τη συγκέντρωση HDL- C στο πλάσμα, η υψηλή πρόσληψη αλκοόλ έχει δυσμενείς επιπτώσεις στην κοιλιακή παχυσαρκία, τις συγκεντρώσεις τριγλυκεριδίων (TG), την BP και, ενδεχομένως, την ευαισθησία στην ινσουλίνη(16–19). Ωστόσο, οι επιπτώσεις διαφέρουν όταν εξετάζεται η ημερήσια δόση αλκοόλ και το είδος των αλκοολούχων ποτών.

Οι Pablo Pe´rez-Mart ınez, Dimitri P. Mikhailidis και συνεργάτες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι, «απαιτούνται ειδικές μελέτες παρέμβασης για την αξιολόγηση του δυνητικού οφέλους της μέτριας πρόσληψης οίνου και μπύρας στον μετριασμό του MetS και του σχετικού αυξημένου κινδύνου θνησιμότητας, cvd, T2DM και ορισμένων τύπων καρκίνου».

Κάπνισμα και Mεταβολικό Σύνδρομο

Το κάπνισμα μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο MetS με διάφορους μηχανισμούς. Σύμφωνα με τους Audrain-McGovern J και συνεργάτες, «Η νικοτίνη που απελευθερώνεται κατά τη διάρκεια του καπνίσματος διεγείρει την απελευθέρωση αρκετών νευροδιαβιβαστών και ορμονών (κατεχολαμίνες, βαζοπρεσίνη, ορμόνη απελευθέρωσης κορτικοτροπίνης, αδρενοκορτικοτροπική ορμόνη, αυξητική ορμόνη και άλλα)(20)».

Οι Ridker PM και συνεργάτες εφιστούν την προσοχή στο ότι, «Τα υψηλά επίπεδα φλεγμονωδών βιοδεικτών όπως η C-αντιδρώσα πρωτεΐνη έχουν αποδειχθεί αυξημένα σε καπνιστές σε σύγκριση με τους μη καπνιστές(21)».

Ενώ η μελέτη που δημοσιεύθηκε από τον Wakabayashi I αναλύει ότι, «Η χαμηλή HDL-C και αυξημένη τιμή των τριγλυκεριδίων είναι συχνά παρόντα λόγω της αυξημένης απελευθέρωσης ελεύθερων λιπαρών οξέων ως συνέπεια διαφόρων μηχανισμών(22). Επιπλέον, οι καπνιστές τείνουν να έχουν αντίσταση στην ινσουλίνη λόγω των επιδράσεων της κοτινίνης (μεταβολίτης της νικοτίνης) και του μονοξείδιου του άνθρακα, στην κορτιζόλη και στην αυξητική ορμόνη».

Άσκηση και Μεταβολικό Σύνδρομο

Ο παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας σε ανακοίνωσή του επισημαίνει ότι, «Η σωματική αδράνεια και η έλλειψη της σωματικής άσκησης, προσδιορίζεται ως ο τέταρτος κύριος παράγοντας κινδύνου για την παγκόσμια θνησιμότητα(23).

Στοιχεία από την μελέτη των Warburton DE  και συνεργατών επιβεβαιώνουν ότι, «Η τακτική σωματική δραστηριότητα οδηγεί σε αυξημένη κατανάλωση ενέργειας και σχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο των επικρατέστερων ασθενειών, όπως η παχυσαρκία, το MetS, το T2DM, το CVD, η γνωστική εξασθένηση, η κατάθλιψη και η οστεοπόρωση(24)».

Οι οδηγίες από την Αμερικανικό Τμήμα Δημόσιας Υγείας  δηλώνουν ότι, «Είναι πολύ σημαντικό να διατηρηθεί το σωματικό βάρος όσο το δυνατόν πιο κοντά στο φυσιολογικό τόσο για την πρόληψη όσο και για τη θεραπεία του MetS(25). Αλλαγές στον τρόπο ζωής που αποτελούνται από ενισχυμένη σωματική δραστηριότητα μαζί με μειωμένη ενεργειακή πρόσληψη είναι καθοριστικής σημασίας τόσο για την πρόληψη όσο και για τη θεραπεία του MetS».

Έλεγχος βάρους και Μεταβολικό Σύνδρομο

Σύμφωνα με την μελέτη των Katsiki N και συνεργατών, «Η παχυσαρκία και το MetS σχετίζονται στενά. Συνεπώς, είναι δύσκολο να διαχωριστούν οι επιδράσεις τους στον κίνδυνο αγγειακών συμβάντων ή T2DM(26). Η παχυσαρκία έχει παραδοσιακά ορισθεί από τον Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ), αλλά οι τιμές αποκοπής για τον ΔΜΣ (και WC) διαφέρουν ανάλογα με την εθνικότητα. Ως εκ τούτου, είναι ίσως καταλληλότερο να χρησιμοποιηθεί ο ορισμός του MetS».

Αρκετές δίαιτες προτάθηκαν στο παρελθόν και θα προωθηθούν και στο μέλλον για τη θεραπεία της παχυσαρκίας. Αυτό από μόνο του δείχνει ότι δεν υπάρχει ενιαία τέλεια διατροφή για την απώλεια βάρους.

Ο περιορισμός θερμίδων συν την άσκηση είναι σημαντικά κριτήρια(27). Όσον αφορά συγκεκριμένα διατροφικά πρότυπα, πιθανώς η μεσογειακή διατροφή (MedDiet), ένα διατροφικό πρότυπο υψηλής περιεκτικότητας σε φυτικά λιπαρά, είναι η καλύτερη στρατηγική για τη μείωση της επίπτωσης και τη μείωση του επιπολασμού του MetS και των συστατικών του(28).

Η Μεσογειακή Δίαιτα και το μεταβολικό Σύνδρομο

Ο όρος Μεσογειακή διατροφή αναφέρεται στο παραδοσιακό διατροφικό πρότυπο των χωρών της λεκάνης της Μεσογείου.

Πρόκειται για μια φυτική διατροφή, που περιλαμβάνει μεγάλες ποσότητες φρούτων, λαχανικών, δημητριακών ολικής αλέσεως, όσπρια, ξηρούς καρπούς και ελαιολάδου ως κύρια πηγή λίπους. Περιλαμβάνει επίσης ψάρια και πουλερικά σε χαμηλές έως μέτριες ποσότητες, σχετικά χαμηλή ποσότητα κόκκινου κρέατος και μέτρια ημερήσια κατανάλωση αλκοόλ, συνήθως ως κόκκινο κρασί που λαμβάνεται με γεύματα(29).

Η Μεσογειακή διατροφή (MedDiet) συσχετίστηκε με μείωση κατά 50% του επιπολασμού του MetS σε σύγκριση με τη δυτική δίαιτα(30). Επιπλέον, η MedDiet έδειξε ευεργετικά αποτελέσματα στους κοινούς παράγοντες μέτρησης της κοιλιακής παχυσαρκίας, δυσλιπιδαιμία, αυξημένη γλυκόζη αίματος νηστείας, και υψηλή BP, τα οποία είναι επίσης παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη cvd και T2DM(30-31).

Σύμφωνα δε με τις μελέτες των Maiorino MI και συνεργατών, Esposito K και συνεργατών, και Salas-Salvado J και συνεργατών, και στα δύο φύλα, το μεταβολικό σύνδρομο έχει συσχετιστεί με σεξουαλική δυσλειτουργία που μπορεί να βελτιωθεί με την υιοθέτηση της MedDiet. Τα αντιοξειδωτικά και αντιφλεγμονώδη αποτελέσματα της MedDiet προσφέρουν πιθανή εξήγηση για τις ευεργετικές επιδράσεις της στο MetS(31-35).

Η Ζάχαρη, οι Γλυκαντικές ύλες, οι Τεχνητές Γλυκαντικές Ύλες και το Μεταβολικό Σύνδρομο

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας: «Τα σάκχαρα, συμπεριλαμβανομένων των δισακχαριτών (σακχαρόζης) και των μονοσακχαριτών (γλυκόζη, φρουκτόζη), είναι σημαντικά συστατικά όλων των επεξεργασμένων τροφίμων(36)».

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης των Popkin BM και συνεργατών, «Η παγκόσμια πρόσληψη σακχάρων αυξάνεται καθώς οι παραδοσιακές δίαιτες αντικαθίστανται από δυτικές δίαιτες πλούσιες σε επεξεργασμένα τρόφιμα(37)».

Οι Laville M, και Nazare JA στην μελέτη του καταδεικνύουν ότι, «Τα σάκχαρα παρέχουν ενέργεια η οποία, αν δεν εξισορροπηθεί από τις ενεργειακές δαπάνες που χρειάζονται για την σωματική δραστηριότητα, θα οδηγήσει σε αύξηση του σωματικού βάρους. Η συσσώρευση λίπους  συνδέεται αιτιωδώς με την αντίσταση στην ινσουλίνη, T2DM, δυσλιπιδαιμία, και υψηλή BP, τα οποία είναι και ενδείξεις του MetS(38). Η υψηλή πρόσληψη σακχάρων θα αυξήσει επίσης τη γλυκόζη του αίματος και την έκκριση ινσουλίνης ανεξάρτητα από τη συνολική ενεργειακή πρόσληψη. Σε αυτή την περίπτωση, η υπερέκκριση ινσουλίνης μπορεί να οδηγήσει σε αντίσταση στην ινσουλίνη, T2DM, και διαβητική δυσλιπιδαιμία (υψηλά τριγλυκερίδια TGs, χαμηλή HDL-C)».

Η μελέτη των Laville M  και συνεργατών εξακριβώνει ότι, «Τα  Ζαχαρούχα ποτά (SSBs) είναι υπεύθυνα για ένα μεγάλο ποσοστό της συνολικής πρόσληψης ζάχαρης και ενέργειας τόσο στις ανεπτυγμένες όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες(38)».

Μελέτη των Pan A και συνεργατών και Zheng M και συνεργατών περιγράφει ότι, «Τα ζαχαρούχα ποτά είναι επίσης μοναδικά στο ότι θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε υπερκατανάλωση ενέργειας(39-40)».

Σύμφωνα με τις αναφορές στην μελέτη των Pablo Pe´rez-Martınez, Dimitri P. Mikhailidis και συνεργάτών, «Στις μετα-αναλύσεις μακροπρόθεσμων μελετών κοόρτης και βραχυπρόθεσμων RCT, οι προσλήψεις συνολικών σακχάρων ή SSB σχετίζονται με αύξηση βάρους ή υψηλότερο ΔΜΣ και μεγαλύτερο κίνδυνο T2DM, δυσλιπιδαιμίας, και υψηλή BP. Μεταξύ των διαφόρων σακχάρων που καταναλώνονται, η φρουκτόζη έχει ξεχωρίσει επειδή διεγείρει de novo λιπογένεση, υπερτριγλυκεριγαιμία, σπλαχνική αδιπογένεση και αντίσταση στην ινσουλίνη (40-52)».

Λειτουργικά τρόφιμαΒιοενεργητικές Ενώσεις και Μεταβολικό Σύνδριομο

Εκτός από την διαχρονική διαιτητική θεραπεία για το μεταβολικό σύνδρομο, υπάρχουν και πολλά μεμονωμένα θρεπτικά συστατικά, βιοενεργά και «λειτουργικά τρόφιμα» που θα μπορούσαν να βελτιώσουν τις διάφορες πτυχές του μεταβολικού συνδρόμου (MetS).

Το Γραφείο Συμπληρωμάτων Διατροφής του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας των Ηνωμένων Πολιτειών έχει ορίσει ως «βιοδραστικές ενώσεις, εκείνες τις ενώσεις που ως συστατικά σε τρόφιμα ή συμπληρώματα διατροφής, εκτός από εκείνα που απαιτούνται για την κάλυψη των βασικών ανθρώπινων διατροφικών αναγκών, είναι υπεύθυνα για τις αλλαγές στην κατάσταση της υγείας».

Σύμφωνα με τις μελέτες και τις αναφορές σε αυτές των Kardinaal AF και συνεργατών και van Ommen B και συνεργατών: «Ο τρόπος δράσης πολλών βιοδραστικών θρεπτικών ενώσεων δυνητικά αποτελεσματικών έναντι του MetS σχετίζεται με την αποκατάσταση ή τη βελτιστοποίηση αυτών των μηχανισμών. Σε καταστάσεις  διατήρησης του  μεταβολικού στρες, αυτές οι ενώσεις θα έχουν καλύτερες επιδόσεις από πολλές φαρμακολογικές στρατηγικές που απευθύνονται σε εκδηλώσεις MetS. Συχνά δε παρατηρήθηκαν φαινομενικά αντικρουόμενα αποτελέσματα μεταξύ μελετών σε μετα-αναλύσεις, γεγονός που υποδηλώνει ότι διάφοροι παράγοντες (π.χ., επιλογή του πληθυσμού της μελέτης, είδος διατροφής) επηρεάζουν τα αποτελέσματα. Τέλος, πολλές μελέτες δείχνουν διαχρονικά αποτελέσματα, γεγονός που υποδηλώνει αντισταθμιστικούς μηχανισμούς(53, 54)».

Τι προτείνει η Διεθνής Επιστημονική Ομάδα για το Μεταβολικό Σύνδρομο

Η διεθνής ομάδα υπό τον Pablo Pe´rez-Mart ınez, Dimitri P. Mikhailidis και συνεργάτες καταλήγει: «Οι συστάσεις που παρουσιάζονται εδώ θα πρέπει να βοηθήσουν τους ασθενείς και τους κλινικούς ιατρούς, ώστε να κατανοήσουν και να εφαρμόσουν τις πιο αποτελεσματικές προσεγγίσεις για την αλλαγή του τρόπου ζωής για την πρόληψη Μεταβολικού Συνδρόμου (MetS) και τη βελτίωση της καρδιο-μεταβολικής υγείας. Ένας υγιεινός τρόπος ζωής είναι ζωτικής σημασίας για την πρόληψη ή την καθυστέρηση της εμφάνισης του MetS σε ευαίσθητα άτομα και για την πρόληψη της καρδιαγγειακής και Διαβήτη τύπου 2 (t2DM) σε άτομα με MetS».

Βιβλιογραφία

  1. Pablo Pe´rez-Martınez, Dimitri P. Mikhailidis, Vasilios G. Athyros, Monica Bullo, Patrick Couture, Marıa I. Covas, Lawrence de Koning, Javier Delgado-Lista, Andre´s Dıaz-Lopez, Christian A. Drevon, Ramon Estruch, Katherine Esposito, Montserrat Fito, Marta Garaulet, Dario Giugliano, Antonio Garcıa-Rıos, Niki Katsiki, Genovefa Kolovou, Benoıt Lamarche, Maria Ida Maiorino, Guillermo Mena-Sanchez, Araceli Mu~noz-Garach, Dragana Nikolic, Jose´ M. Ordovas, Francisco Pe´rez-Jime´nez, Manfredi Rizzo, Jordi Salas-Salvado, Helmut Schro¨ der, Francisco J. Tinahones, Rafael de la Torre, Ben van Ommen, Suzan Wopereis, Emilio Ros*, and Jose´ Lopez-Miranda, Lifestyle recommendations for the prevention and management of metabolic syndrome: an international panel recommendation, Nutrition ReviewsVR Vol. 75(5):307–326 doi: 10.1093/nutrit/nux014
  2. Minich DM, Bland JS. Dietary management of the metabolic syndrome beyond macronutrients. Nutr Rev. 2008;66:429–444.
  3. Abete I, Astrup A, Martinez JA, et al. Obesity and the metabolic syndrome: role of different dietary macronutrient distribution patterns and specific nutritional components on weight loss and maintenance. Nutr Rev. 2010;68:214–231.
  4. 3. Keane D, Kelly S, Healy NP, et al. Diet and metabolic syndrome: an overview. Curr Vasc Pharmacol. 2013;11:842–857.
  5. Expert Panel on Detection, Evaluation, and Treatment of High Blood Cholesterol in Adults. Executive summary of the third report of the National Cholesterol Education Program (NCEP) Expert Panel on Detection, Evaluation, and Treatment of High Blood Cholesterol in Adults (Adult Treatment Panel III). JAMA. 2001;285:2486–2497.
  6. Alberti KG, Zimmet P, Shaw J, Group IDFETFC. The metabolic syndrome—a new worldwide definition. Lancet. 2005;366:1059–1062.
  7. Kahn R, Buse J, Ferrannini E, Stern M. The metabolic syndrome: time for a critical appraisal. Joint statement from the American Diabetes Association and the European Association for the Study of Diabetes. Diabetologia. 2005;48:1684–1699.
  8. Simmons RK, Alberti KG, Gale EA, et al. The metabolic syndrome: useful concept or clinical tool? Report of a WHO expert consultation. Diabetologia. 2010;53:600–605.
  9. Grundy SM, Cleeman JI, Daniels SR, et al. Diagnosis and management of the metabolic syndrome: an American Heart Association/National Heart, Lung, and Blood Institute Scientific Statement. Circulation. 2005;112:2735–2752.
  10. Alberti KG, Eckel RH, Grundy SM, et al. Harmonizing the metabolic syndrome: a joint interim statement of the International Diabetes Federation Task Force on Epidemiology and Prevention; National Heart, Lung, and Blood Institute; American Heart Association; World Heart Federation; International Atherosclerosis Society; and International Association for the Study of Obesity. Circulation. 2009;120:1640–1645.
  11. Beltran-Sanchez H, Harhay MO, Harhay MM, et al. Prevalence and trends of metabolic syndrome in the adult U.S. population, 1999–2010. J Am Coll Cardiol. 2013;62:697–703.
  12. Knott CS, Coombs N, Stamatakis E, et al. All cause mortality and the case for age specific alcohol consumption guidelines: pooled analyses of up to 10 population based cohorts. BMJ. 2015;350:h384.
  13. , Rubbiati L, Bagnardi V, et al. Alcohol and coronary heart disease: a meta-analysis. Addiction. 2000;95:1505–1523.
  14. Slagter SN, van Vliet-Ostaptchouk JV, Vonk JM, et al. Combined effects of smoking and alcohol on metabolic syndrome: the LifeLines cohort study. PLoS One. 2014;9:e96406.
  15. Ellison RC, Zhang Y, Qureshi MM, et al. Lifestyle determinants of high-density lipoprotein cholesterol: the National Heart, Lung, and Blood Institute Family Heart Study. Am Heart J. 2004;147:529–535.
  16. , Morales-Molina JA, Bermejo S, et al. Relationship of abdominal obesity with alcohol consumption at population scale. Eur J Nutr. 2007;46:369–376.
  17. , Heath AC, Madden PA, et al. Metabolic and biochemical effects of low-to-moderate alcohol consumption. Alcohol Clin Exp Res. 2013;37:575–586.
  18. , Irving HM, Baliunas D, et al. Alcohol and hypertension: gender differences in dose–response relationships determined through systematic review and meta-analysis. Addiction. 2009;104:1981–1990.
  19. , Dekker JM, Hendriks HF, et al. Moderate alcohol consumption lowers the risk of type 2 diabetes: a meta-analysis of prospective observational studies. Diabetes Care. 2005;28:719–725.
  20. Audrain-McGovern J, Benowitz NL. Cigarette smoking, nicotine, and body weight. Clin Pharmacol Ther. 2011;90:164–168.
  21. Ridker PM, Buring JE, Cook NR, et al. C-reactive protein, the metabolic syndrome, and risk of incident cardiovascular events: an 8-year follow-up of 14 719 initially healthy American women. Circulation. 2003;107:391–397.
  22. Wakabayashi I. Associations of alcohol drinking and cigarette smoking with serum lipid levels in healthy middle-aged men. Alcohol Alcohol. 2008;43:274–280.
  23. World Health Organization. Global health risks: mortality and burden of disease attributable to selected major risks 2009. Geneva, Switzerland: WHO Press; 2009.
  24. Warburton DE, Nicol CW, Bredin SS. Health benefits of physical activity: the evidence. CMAJ. 2006;174:801–809.
  25. US Department of Health and Human Services. 2008 Physical Activity Guidelines for Americans. 2008. http://www.health.gov/PAGuidelines. Accessed October 26, 2016.
  26. Katsiki N, Athyros VG, Karagiannis A, et al. Metabolic syndrome and non-cardiac vascular diseases: an update from human studies. Curr Pharm Des. 2014;20:4944–4952.
  27. Tobias DK, Chen M, Manson JE, et al. Effect of low-fat diet interventions versus other diet interventions on long-term weight change in adults: a systematic review and meta-analysis. Lancet Diabetes Endocrinol. 2015;3:968–979.
  28. Steffen LM, Van Horn L, Daviglus ML, et al. A modified Mediterranean diet score is associated with a lower risk of incident metabolic syndrome over 25 years among young adults: the CARDIA (Coronary Artery Risk Development in Young Adults) study. Br J Nutr. 2014;112:1654–1661.
  29. Bach-Faig A, Berry EM, Lairon D, et al. Mediterranean diet pyramid today. Science and cultural updates. Public Health Nutr. 2011;14(12A):2274–2284.
  30. Kastorini CM, Milionis HJ, Esposito K, et al. The effect of Mediterranean diet on metabolic syndrome and its components: a meta-analysis of 50 studies and 534,906 individuals. J Am Coll Cardiol. 2011;57:1299–1313.
  31. Perez-Martinez P, Garcia-Rios A, Delgado-Lista J, et al. Mediterranean diet rich in olive oil and obesity, metabolic syndrome and diabetes mellitus. Curr Pharm Des. 2011;17:769–777.
  32. , Bellastella G, Esposito K. Diabetes and sexual dysfunction: current perspectives. Diabetes Metab Syndr Obes. 2014;7:95–105.
  33. , Ceriello A, Giugliano D. Diet and the metabolic syndrome. Metab Syndr Relat Disord. 2007;5:291–296.
  34. Esposito K, Ciotola M, Maiorino MI, et al. Lifestyle approach for type 2 diabetes and metabolic syndrome. Curr Atheroscler Rep. 2008;10:523–528.
  35. , Fernandez-Ballart J, Ros E, et al. Effect of a Mediterranean diet supplemented with nuts on metabolic syndrome status: one-year results of the PREDIMED randomized trial. Arch Intern Med. 2008;168:2449–2458.
  36. World Health Organization. Guideline: Sugars Intake for Adult and Children. Geneva: World Health Organization; 2015.
  37. Popkin BM, Nielsen SJ. The sweetening of the world’s diet. Obes Res. 2003;11:1325–1332.
  38. Laville M, Nazare JA. Diabetes, insulin resistance and sugars. Obes Rev. 20 Singh GM, Micha R, Khatibzadeh S, et al. Global, regional, and national consumption of sugar-sweetened beverages, fruit juices, and milk: a systematic assessment of beverage intake in 187 countries. PloS One. 2015;10:e0124845.
  39. , Hu FB. Effects of carbohydrates on satiety: differences between liquid and solid food. Curr Opin Clin Nutr Metabol Care. 2011;14:385–390.
  40. , Allman-Farinelli M, Heitmann BL, et al. Substitution of sugarsweetened beverages with other beverage alternatives: a review of long-term health outcomes. J Acad Nutr Dietetics. 2015;115:767–779.
  41. Malik VS, Pan A, Willett WC, et al. Sugar-sweetened beverages and weight gain in children and adults: a systematic review and meta-analysis. Am J Clin Nutr. 2013;98:1084–1102.
  42. Malik VS, Schulze MB, Hu FB. Intake of sugar-sweetened beverages and weight gain: a systematic review. Am J Clin Nutr. 2006;84:274–288.
  43. Te Morenga L, Mallard S, Mann J. Dietary sugars and body weight: systematic review and meta-analyses of randomised controlled trials and cohort studies. BMJ. 2013;346:e7492.
  44. Houchins JA, Burgess JR, Campbell WW, et al. Beverage vs. solid fruits and vegetables: effects on energy intake and body weight. Obesity. 2012;20:1844–1850.
  45. Imamura F, O’Connor L, Ye Z, et al. Consumption of sugar sweetened beverages, artificially sweetened beverages, and fruit juice and incidence of type 2 diabetes: systematic review, meta-analysis, and estimation of population attributable fraction. BMJ. 2015;351:h3576.
  46. Malik VS, Popkin BM, Bray GA, et al. Sugar-sweetened beverages and risk of metabolic syndrome and type 2 diabetes: a meta-analysis. Diabetes Care. 2010;33:2477–2483.
  47. Greenwood DC, Threapleton DE, Evans CE, et al. Association between sugarsweetened and artificially sweetened soft drinks and type 2 diabetes: systematic review and dose-response meta-analysis of prospective studies. Br J Nutr. 2014;112:725–734.
  48. Te Morenga LA, Howatson AJ, Jones RM, et al. Dietary sugars and cardiometabolic risk: systematic review and meta-analyses of randomized controlled trials of the effects on blood pressure and lipids. Am J Clin Nutr. 2014;100:65–79.
  49. Cheungpasitporn W, Thongprayoon C, Edmonds PJ, et al. Sugar and artificially sweetened soda consumption linked to hypertension: a systematic review and meta-analysis. Clin Exp Hypertens. 2015;29:587–593.
  50. Jayalath VH, de Souza RJ, Ha V, et al. Sugar-sweetened beverage consumption and incident hypertension: a systematic review and meta-analysis of prospective cohorts. Am J Clin Nutr. 2015;102:914–921.
  51. Stanhope KL, Havel PJ. Fructose consumption: potential mechanisms for its effects to increase visceral adiposity and induce dyslipidemia and insulin resistance. Curr Opin Lipidol. 2008;19:16–24.
  52. Rutledge AC, Adeli K. Fructose and the metabolic syndrome: pathophysiology and molecular mechanisms. Nutr Rev. 2007;65(6 pt 2):S13–S23. 09;10(suppl 1):24–33.
  53. , van Erk MJ, Dutman AE, et al. Quantifying phenotypic flexibility as the response to a high-fat challenge test in different states of metabolic health. FASEB J. 2015;29:4600–4613.
  54. , van der Greef J, Ordovas JM, et al. Phenotypic flexibility as key factor in the human nutrition and health relationship. Genes Nutr. 2014;9:423.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *